| y£$im_!M|

Karımı 1998'in sonbaharında kaybettim... Yedi senelik
evliliğimizin iki senesini kanser tedavisi için hastanelerde geçirmiştik. Karim,her evlilik yıldönümümüzde ikimizin fotoğrafını çerçeveler, "Bunlar bizim hayatimizin gölgeleri" derdi.. Öldüğünde, yedi tane resmimiz vardı.
97'in bir gecesinde onu aldattım. Oysa ona sürekli onu ne kadar
çok sevdiğimi ve sonsuza kadar sadık kalacağımı söylerdim. Ölmeden
iki hafta önce yine aynı şeyi tekrarladım. Tuhaf bir gülümsemeyle baktı
bana ve sadece: "Biliyorum" dedi. İzmir’e kar yağdığı gün, yani bir ay
önce, evdeydim. Fotoğraflarımıza bakıyordum yine... Her çerçevenin
altında bir harf olduğunu ilk kez o gün fark ettim.

- A.
- R.
- K.
- A.
- S.
- I.
- N.

Gerisi için yılları yetmemişti. Ama sanırım "Arkasına bak"
yazmaya filan niyetlenmişti. Hemen çerçevelerin arkasına baktım. Hiçbir şey
yoktu. Sonra bir şey dürttü beni, hepsini teker teker söktüm. inanabiliyor
musunuz, her birinin arkasından bir mektup çıktı! Geçirdiğimiz her sene için sevgi dolu sözler yazmıştı.
1997'deki resmimizin içinden çıkan zarf ise simsiyahtı. Ve içinden su
sözler çıktı:

"14 Mart 1997/Gözlerin bana başka birine dokunmuş gibi baktı/
Söylemene gerek yok, biliyorum..." 2002'deyiz. Onu kaybedeli 4, aldatalı 5 yıl oluyor. İçim acıyor simdi. Çünkü kadınlar biliyor, hissediyor...

" Seni seviyorum diyenin sevgisinden şüphe et, çünkü; aşk sessiz,sevgi dilsizdir...